Collectieve vermoeidheid

Mijn kinderen zijn alle drie uniek.
Drie totaal verschillende wezentjes.
Tuur doet alles graag op zijn gemak, denkt na over de dingen, houdt van slakken.
Anna is onze durfal op glijbanen, de nieuwe opruimgoeroe en een madam die weet wat ze wil.
En ook al is Lucie nog zo klein, ze is een echte knuffelaar en heeft duidelijk muzikaliteit in haar lijfje.

Ik hou van diversiteit,

Alleen,
als ik moe en overprikkeld ben,
wil ik
dat Tuur sneller zijn kleren aan doet,
dat Anna taalvaardiger wordt om uit te leggen wat er scheelt (in plaats van krijsend op de grond te liggen),
dat Lucie niet de hele dag aan mij wil hangen.
Dan blijkt van verschillen houden minder evident te zijn.
Als ik moe ben, is het veel makkelijker als iedereen doet en denkt zoals ik doe en denk.

Zou het kunnen
dat onze consumptiedrang (en bijhorende keuzestress), het digitale multitasken, het vele overwerken
aan de grondslag ligt van de stijgende onverdraagzaamheid?
Dat racisme te maken heeft met
een collectieve oververmoeidheid en overprikkeling?
Dat wanneer aan een basisbehoefte als rust niet is voldaan,
we hervallen in ‘de wet van de sterkste of grofste’ of ‘mijn gedacht eerst’?
Een bijna animale oerdrift?
Want dat is makkelijker, veiliger, beter, meer controleerbaar?

Omdat ik zo hou
van mensen met een hoek af,
van die rijkdom aan verschillen
en daar elke dag wil van blijven houden.
Slaapwel vannacht!
En de volgende nacht en die daarna en …
En graag een referendum voor collectieve middagdutjes!

Advertenties

4 gedachtes over “Collectieve vermoeidheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s