Positivisme is een epidemie

 

Stilte op deze blog.  Al enkele maanden.
Achter de schermen een stormachtige strijd met mezelf.
Diep geraakt door de negativiteit op online fora en (social) media.
Is dit nog allemaal de moeite waard?
Alsof negativisme en veroordelen besmettelijk is.
Wijk af van de norm en maak je klaar voor de slachtbank.
Wellicht van alle tijden, maar toch?

 

 

Zo diep geraakt dat ik er uren, zelfs dagen misselijk van liep.
Liever niet meer… close window… log out.
Een (poging tot) digital detox.

 

 

Hallo, ik ben er weer.
Hoewel elke vezel in mijn lijf me waarschuwt,
wil ik niet terug onder die steen kruipen.
Het helpt niet.  Het beweegt niks.  Zelfdestructief.
Daar heeft niemand wat aan.
Durf zelfs in moeilijke omstandigheden het positieve zien (zonder het moeilijke te negeren of ontkennen).
Wat maakt dat je, ondanks alles, toch blijft doorgaan?
Waar wil je meer van zien?  Hoe klein ook.
Want focussen op het positieve geeft energie.
Doet goesting krijgen.

Als negativisme besmettelijk is, is positivisme dat dan ook?
Dat vroeg Luc Verheijen (Kessels en Smit) zich af tijdens een workshop rond Appreciative Inquiry.

Verdorie, ik was het vergeten.
Wat ik hier en hier zei.
Ik stak me makkelijk weg achter ‘wie ben ik maar om het verschil te maken’.
Wellicht uit angst.
Angst om ook buiten de norm geplaatst te worden.
Angst om ook slachtoffer te worden van al dat verbaal en fysiek geweld.
Weet trouwens iemand nog wat ‘de norm’ is?
Net die diversiteit in de samenleving biedt rijkdom.
Ontelbare kansen om te leren van elkaar.
Angst is geen goeie raadgever.

 

En toch…
wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.
Misschien niet online, maar wel in mijn gedachten.
Schuldig aan
snel veroordelen,
denken vanuit stereotypen,
de complexiteit en veelzijdigheid herleiden tot één kenmerk of stelling.

 

Ik begrijp dat het moet,
soms in fracties van seconden,
in onze (over)prikkelende wereld vol keuzes en inschattingen.
Maar hoe meer je baadt in negativisme,
hoe meer het gif je routine binnensluipt.
En ik heb niet zelf gekozen voor die negatieve bril.
Ik wil hem niet op.

 

Ik kan wel kiezen welk bad ik neem.
Een bad van positivisme graag!
Opdat mijn intuïtie, mijn routine weer vrolijk en licht wordt.
Kom me alsjeblief besmetten met je positieve verhalen,
met je enthousiasme,
met je relativering
en je goesting.

 

Want ik geloof echt:
positivisme is een epidemie!

 

En laat je misschien hier al besmetten:
– hoe de pokemonhype wat relativering kan gebruiken:
– hoe een Holocaust-overlever, zelfs na het slechtste gezien te hebben, het positieve in dingen blijft zien:
– “…of misschien moeten we gewoon niet elkaars rekening maken. Dat zou nog eens iets zijn.” dixit Michel Vuijlsteke op zijn weblog:
Advertenties

11 gedachtes over “Positivisme is een epidemie

  1. Heel herkenbaar hoe snel negativisme je meetrekt en vooral wat voor een energiezuiger het is. Ik betrap mezelf er ook regelmatig op. Ik wil dus zeker meedoen met positivisme! Het zit em soms in de kleine dingen: een complimentje geven aan iemand, een babbeltje slaan met een wildvreemde, als het regent genieten van de druppels op je gezicht,… En soms is een beetje uit de band springen net leuk. Ik hou wel van mensen die hun eigen ding doen en daardoor tegen de stroom durven ingaan. Groetjes!

  2. Herkenbaar. Ik ben zelf een heel positief-ingestelde persoon. Maar je hebt soms maar één zinnetje van iemand anders nodig om mee te gaan in het negatieve. Ik heb dan ook de refelex om mij af te sluiten. Waarschijnlijk niet de juiste oplossing, maar het vergt zoveel energie.

    1. Je blog straalt ook één en al positieve energie uit 🙂
      Ik was ook blij je blogpost te lezen toen het even ‘te veel’ was 🙂
      Eigenlijk benieuwd hoe je daar weer uit raakte…

      1. Dat is een goeie vraag, en ik weet het antwoord zelf niet. Ik denk dat je enerzijds door passie, en anderzijds door noodwendigheid gewoon weer verder gaat (tenzij je fysiek en mentaal te ver zit natuurlijk). Ik probeer op zo’n momenten weer op mijzelf te focussen: bijvoorbeeld door mij af te vragen waarom ik voor deze job gekozen heb, of waarom ik ben beginnen bloggen. Als ik merk dat die reden nog altijd geldig is, kan mij dat helpen om de negatieve gevoelens om te draaien. Negativisme ontstaat dikwijls ook door jezelf te veel aan anderen te spiegelen. Anderen, waarvan je zelf alleen de goeie kanten ziet, en niet wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Eens je dat besef weer op de eerste plaats kan zetten, valt er een grote energievreter weg.

      1. Goh, dat is op veel vlakken zo: inderdaad, het moederschap, maar ook perfect opgeruimde huizen, uitstapjes en reizen, smetteloze outfits, … Ik heb al vaak gedacht: ik ga eens een ontplofte kakapamper op IG posten, maar zoiets doe je natuurlijk niet 😉

  3. Positivisme is een keuze die je elke dag opnieuw moet maken. Van zodra jij je bewust bent van een oordeel of negatieve kijk, kan je al kiezen deze te wijzigen. Een moedige, positieve post van jou! Het delen van verhalen hoe wij hier allemaal ‘werk’ van maken, ons vallen en opstaan, dat lijkt me een waardevolle oefening. Ik doe mee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s