Stille waters

nijlpaard tuurTuur, mijn zoon van drie jaar, ging afgelopen donderdag als nijlpaard -zijn lievelingsdier- verkleed naar de klas.  Eerste kleuterklas, thema carnaval, iedereen mocht die dag verkleed naar school.
Omdat het buiten regende, speelden alle kinderen binnen in de binnenzaal.  Het manneke werd overweldigd door het vele lawaai en de niet meer zo bekende gezichten.  Met een klein hartje de massa in…  “Bloedde je moederhart niet?” vroeg opa (mijn schoonvader) later die dag.  “Neen hoor!” zei mijn vrouw zonder één seconde twijfel.  Mijn vaderhart sloeg minstens één tel over.

Afgelopen maandag mocht hij trots aankondigen op school dat hij een nieuwe zus (Lucie) had.  Met een mand vol kadootjes, een foto van zijn zus op A4 afgeprint en het geboortekaartje stapten we de speelplaats op naar zijn juf.  Omdat het niet de gewoonte is dat ouders mee de speelplaats op gaan, hadden de andere kinderen van de wijkschool door dat er iets aan de hand was.  Quasi de hele speelplaats rond Tuur -althans zo voelde ik het zelf aan: “Wat is er, Tuur?”  Tuur kruipt achter mijn benen, blik naar de grond en mond vol tanden.

Ook mijn kinderen houden me regelmatig een spiegel voor.  Ik heb mezelf de afgelopen maanden veel gezien in onze stoere man.  Hoe sterk lijken we op elkaar… hoe straf dat het al kan op die leeftijd…

Ik heb het niet zo voor labels, voor mensen in hokjes duwen.  Het is nooit zwart-wit, maar het introverte jasje past me wonderwel.  Wie me kent, zal me niet onmiddellijk dat introverte jasje aanmeten.  Voor de mensen die introvertheid nog koppelen aan extreme verlegenheid of sociale incompetentie, Susan Cain legt het mooi uit.  Wie me beter kent, zal veel uit het filmpje herkennen :).

We leven duidelijk in een maatschappij waarin je jezelf moet tonen.  Extravertheid is de regel.  Je moet jezelf in de massa tonen, getuige onder andere de vele talentenshows.  Daarenboven wordt het nog meer van een jongen/man verwacht.  Verhalen over ervaringen in onder andere jeugdbewegingen of studententijd genoeg.  U kan er zich wel iets bij voorstellen.  “Je moet je mannetje kunnen staan” zegt ook genoeg.    Mijn schoonvader ging er trouwens in het eerste voorbeeld makkelijk van uit dat de moederhartjes per definitie gevoeliger zijn.

“Tuur is toch een stilleke in de klas.  Hij zegt niet veel.  Hij speelt graag alleen in een hoekje maar neemt makkelijk iemand anders mee in het spel als een andere kleuter komt aansluiten.” zegt de juf op het oudercontact.
Ik denk dat het vaak op mijn rapport heeft gestaan, basisonderwijs én secundair onderwijs.  Ik heb nooit erg begrepen waarom dat allemaal moest, dat per se jezelf tonen, dat per se je mening moeten zeggen.  Het zou op Facebook en Twitter ook allemaal wat minder mogen, denk ik soms.

Op vergaderingen moet ik me precies ook steeds tonen.  Impulsief ideeën spuien.  “We hebben je nog niet gehoord vandaag, wat denk jij?”  Ik geniet enorm van stille collega’s die met één gerichte interventie de nagel op de kop slaan.  Of beter nog, die een dag later naar je toe komen met een geniaal idee.  Of gewoon met blinkende ogen inspiratie opdoen voor een nieuw projectje zonder dat per se op tafel te moeten leggen.
Toen ik laatst nog even verwoordde tegen een enthousiaste collega dat ik het niet makkelijk vond om zo meteen ideeën/woorden/concepten te spuien, antwoordde ze: “Oh, je bent een doordenker?”.  Beter kon ze niet reageren: ze zag en erkende me.  Ik kon weer ademen…
Overval me niet met agenda’s voor vergaderingen of brainstormoefeningen à la minute, mijn beste ideeën komen pas als ik alles aan het verwerken ben op de trein terug naar huis.  Ik maak vaak de afspraak om achteraf nog te kunnen/mogen mailen of bellen, als mensen echt benieuwd zijn naar hoe ik er over denk.

Ik geniet van de rustige momenten in de natuur, een rustige avond in de zetel met een boek, een leuke babbel met twee waarbij ik me helemaal kon focussen op mijn gesprekspartner, …
Ik hou van denken, van overdenken, van kennis opdoen en verbinden, van reflecteren, …, van nuanceren, van beide kanten van verhalen, van de complexiteit van de dingen, van het zwarte én van het witte die mengen in mooi grijs, van het rijpen van de dingen, …

Voor alle duidelijkheid, ik kan ook genieten van de extraverte durfal die zichzelf in de spotlight zet.  Ik ben bij momenten jaloers op mensen die zich in de massa als een vis in het water voelen, die ongeremd lekker impulsief in het onbekende durven springen.  Maar zo ben ik niet.
Ik heb mijn introvertheid leren omarmen, leren waarderen.  Maar ook anderen mijn handleiding helpen leren lezen (mijn vrouw is duidelijk van het meer extraverte soort).
Ik heb geleerd mezelf soms toch te tonen (ik geef vaak les in aula van 150 studenten, volg een cursus natuurgids, doe mee in het achtergrondkoor van een musicalvereniging, …) en daarvan de meerwaarde te zien.  Ook al blijft het elke keer weer spannend.

Wie Tuur trouwens beter kent, weet dat hij je onder tafel praat en dat als driejarige.  Hij is trots op zijn nieuw zusje en iedereen mag het weten, verpleegsters en vroedvrouwen-aan-huis incluis.  Hij hanteert woordenschat waarmee hij menig volwassen gesprekspartner door verrassing doet lachen.
Hoe moedig moet je als introverte driejarige zijn om op je eerste schooldag de speelplaats op te lopen zonder nog één keer om te kijken?  Op zoek naar jouw plekje in de massa om stil te genieten…
Mijn vaderhart slaat nog meermaals een tel over, maar loopt over van trots voor mijn kleine man!

Soit, kort samengevat: stille waters enzovoort…  denk daar maar eens aan als u weer zo’n ‘stilleke’ voor u zitten hebt!  Post hieronder uw ode aan uw favoriete introvert 😉

Tuur kon zijn eerste nieuwjaarsbrief (versje) al weken op voorhand.  Perfect geheugen.
Het moment dat het moest gebeuren… u raadt het al: voor de ganse familie hoefde het zo niet.
Na wat overtuigingskracht van oma Leen nam hij haar mee naar de kamer ernaast en bracht daar zijn versje.  Uiteindelijk werd iedereen één per één op audiëntie verzocht…

 

Advertenties

15 gedachtes over “Stille waters

  1. Zó herkenbaar! Ik herinner me ook nog dat op kamp er altijd veel lawaai was, en dat ik dan het liefste in een hoekje wou kruipen.
    In kleine groepjes (lees: bij mensen die ik vrij goed ken of me er op mijn gemak bij voel) ben ik niet zo stil, maar zet me in een grote groep, of bij veel onbekenden, dan ben ik introvert ten top! Veel heb ik geleerd door op kot te gaan. En ik heb geleerd dat introversie zeker ook een sterkte kan zijn!
    (En zo schattig, dat nijlpaardkostuum!)

    1. We hebben meer en meer gemeenschappelijk! Mensen (in kleine groep) kijken altijd verbaasd als ik vertel dat ik eerder introvert ben 🙂
      Het nijlpaardkostuum is uiteraard ook homemade 😉

  2. Fijn stuk! Heb je ook het artikel ‘Stille waters’ in De Standaard gelezen dit weekend? Ook Tazeem Ahmad gaat de boer op om de troeven van introversie in de verf te zetten.
    Ik herinner me zelf een avond op kot bij iemand, die ik bewonderde omdat ze altijd een mening had, en nog snel ook, en ik eerst pro en contra wou afwegen, en dus vaak geen mening leek te hebben. Toen ik haar dat vertelde, zei zij me net dat ze mij bewonderde omdat ik tenminste nadacht voor ik sprak. Revelatie! Ik ben haar er nog altijd dankbaar om.
    Toen had ik het duo introvert-extravert er nog niet aan gekoppeld, en dit filmpje leert me dat ik misschien veeleer ‘ambivert’ ben: ik haal ook energie uit weekends met grote groepen (lees: 50), voetbalwedstrijden, een namiddag op de kermis, een citytrip, maar heb tegelijk echt tijd nodig om dingen af te wegen, te zoeken wat ik van iets vind, ideeën te vergaren, these-antithese-syntheses op te zetten.
    Mijn lief is een echte introvert en het is Anne Van Laethem die me dat deed inzien. Toen pas heb ik die definitie van Jung ontdekt, en toen pas begreep ik waarom hij uitgeblust terugkwam van weekend met ‘de bende’, waarom hij in eerste instantie verlegen lijkt, en niet naar een stad maar liever naar zee op reis gaat, en zo snel overprikkeld is.
    Dit filmpje had ik nog niet gezien, merci!

    1. Echt? Zo toevallig! Ik heb de tekst niet gelezen. Grappig dat we beiden eenzelfde titel kozen 🙂
      Mooi kotverhaaltje. Dank je om het te delen.

      Het is inderdaad zelden zwart-wit. Ik zeg eerder te neigen naar een bepaalde kant.
      Ik zou b.v. graag eens Tomorrowland meemaken. Die dynamiek moet fantastisch zijn, maar ik weet nu al dat ik een leeg vat ga zijn 🙂
      Die snelle overprikkeling is wel erg herkenbaar en lijkt met ouder worden sneller te worden.
      Bedankt voor je fijne reactie!

  3. Hoi Bart, geef gerust een seintje als je het boek van Susan Cain ‘Stil, de kracht van introvert zijn in een wereld in een wereld die niet ophoudt met kletsen’ eens wilt lezen. Al zal dat rustig hoekje misschien even moeilijk te vinden zijn 😉 .
    Enkele jaren geleden gelezen en toch geregeld een eye-opener geweest die hielp om vooral in professionele situaties mijn eigen, natuurlijke stijl te blijven aanhouden.

    1. Dag Marc,
      Graag! Het stond al op mijn lijstje. En als ik het van jou kan lenen, moet ik geen uitleendata bijhouden/respecteren.
      Het rustig hoekje zoek ik in mijn woon-werk-verkeer bewust op de trein. Een uurtje per dag 🙂
      Ik ben vooral benieuwd naar jouw verhaal in je professionele situatie. We kennen eigenlijk te weinig van elkaars professioneel leven. Stof om weer eens over te praten. We spreken snel af! (als je wil uiteraard 🙂 )

  4. Ha, wat mooi! Mijn favoriete introvert… Ik heb er een paar, en door mijn eigen zwerven van de introversie (ik hou van alleen en met weinig mensen zijn in mijn eigen tijd – ik ga nooit op stap met een bende – veel te druk!) naar de extraversie (ik werk met groepen en doe vertelsels voor veel volk) vind ik het juist heel fijn om bij introverten te zijn. Dus whoop whoop voor jouw outing hier 🙃

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s