Dit waren mijn 4 excuses om geen bloed te geven

Om als mens te groeien moet je soms je grenzen opzoeken.  Heb jij ook zo’n lijstje met dingen die je niet durft doen, waar je allerlei (al dan niet imaginaire) excuses voor verzint om het niet te doen?  Terwijl je eigenlijk wel ongelooflijk verlangt om het te doen, om het te kunnen.

Enkele jaren geleden zette ik eindelijk de stap om te leren zwemmen.  Ik vond dat ik met mijn kinderen moest kunnen gaan zwemmen.  Een half jeugdtrauma heeft het jaren verhinderd maar hoe zalig was het om het eindelijk te leren, mijn schrik voor water te overwinnen.  Niet dat ik nu een waterrat ben geworden, maar ik durf al eens op redelijke afstand van de boord van het zwembad zwemmen.  Ik kan en durf zwemmen!  Ik had het lef om over al mijn excuses rond mijn uiterlijk, mogelijke verdrinkingen en te veel wild volk te stappen en zwemles voor volwassenen te volgen. En ik ben er trots op… voila!

Sindsdien vind ik het makkelijker lef te tonen, vind ik het makkelijker om drempels over te stappen.  Ik voel meer controle over wat ik graag nog zou willen doen, meer controle over wie ik zou willen zijn.  Met dank voor de vele supporters langs mijn weg!
In oktober raapte ik al mijn moed bijeen en werd ik door een collega met een klein duwtje geholpen.  Een bloedinzamelactie op mijn werk.  Bloed geven.  Ik wist rationeel dat mijn bescheiden bijdrage levens kon redden en toch steeds opnieuw die excuses…

Flauwe excuses weet ik nu.  Als je echt de moeite doet om je te informeren, moet ik eigenlijk lachen met mezelf (wat zelfspot helpt relativeren).  Niet dat het erg is om bang te zijn, maar muggen moeten nu ook geen olifanten worden.
Misschien overtuig ik je om eindelijk ook die stap te zetten door mijn redenen hieronder te weerleggen.  Misschien doe je het al jaren?  Ik vind je een echte held!

Excuus 1: Ik heb bloedgroep A+.  Dat is de meest voorkomende bloedgroep.  Het is niet nodig om te doneren.
Blijkt dat O+ op de eerste plaats staat.  A+ op een tweede plaats.
Ik schrok er van dat op bepaalde momenten in het jaar er niet voldoende voorraad is van mijn bloedgroep.  De voorraad kan je altijd hier checken.

Excuus 2: Mijn bloed is niet goed genoeg.  Ik kamp(te) vaak met een ijzertekort.
Je ijzerwaarden worden bij je eerste donatie getest.  Heb je een ijzertekort, dan krijg je medicatie om het ijzer terug op peil te brengen zodat je een volgende keer wel kan doneren.
Daarenboven wordt bij je bloedafname ook verschillende testtubes afgenomen.  Je bloed wordt altijd getest of het bruikbaar is.  Zo niet, dan wordt je per brief verwittigd en kan je naar de huisarts.
Als je het echt niet zeker weet, vraag aan je huisarts of je bloed mag geven.  Ik had bijvoorbeeld begin dit jaar CMV waardoor ik drie maanden geen bloed mocht geven.
Sowieso moet je ook bij elke donatie een vragenlijst invullen en heb je een gesprek met een dokter ter plaatse op basis van die vragenlijst.

Excuus 3: Ik heb daar geen tijd voor.
Ik heb gisteren de tijd opgenomen.  Ik was na 45 minuten al weer thuis.  Doe dat viermaal per jaar (je mag maar vier keer per jaar bloed geven) dus dat komt dan op 3 uur per jaar.  In totaal lag ik zelfs nog geen 15 minuten neer om bloed te geven.
Er zijn sowieso acties om bloed te geven bij jou in de buurt.  Past het niet binnen je eigen tijdsschema, dan kan je ook altijd langs bij de donorcentra wanneer het jou het beste past.  Of misschien is er ook ééntje op je werk zoals jaarlijks bij ons gebeurt.

Excuus 4: Het doet pijn!
Een vrouw die moet bevallen, die heeft pijn.  Punt.
Als ik darmkrampen heb, doen die meer pijn en duren ze langer.
Eén klein steekje en daarna niks meer.  Het zou raar zijn als je niks zou voelen 🙂
Ik geef toe: ik <– een mietje!

Om je helemaal te overtuigen, vier redenen om het wel te doen:

  1. Wist je dat 70% van de mensen ooit bloed nodig heeft, maar er slechts 3% bloed geeft?
    (Wtf slechts 3%?)
  2. Wist je dat je met één bloedgift tot drie mensenlevens kan redden?
    (Indrukwekkend wat een half litertje bloed kan betekenen)
  3. Nieuwe, warme ontmoetingen met mensen uit je gemeente, op je werk.  Een nieuw gevoel van verbondenheid.  Leuke babbels met de mensen (die soms ook wat zenuwachtig) naast jou liggen.
  4. Als je er echt iets voor terug wilt zien: bij elke donatie krijg je een dank-u-bonnetje.  In te ruilen voor strips, handdoeken, cinematickets, …  Maar daar doen we het uiteraard niet voor 🙂
Wat is jouw excuus om geen bloed te geven?  (Er zijn uiteraard wel mensen die echt geen bloed mogen of kunnen geven, zoals mijn vrouw.  En die blijft één van mijn helden 🙂 )
Wie heeft nog een klein duwtje nodig?  Ik kom je graag helpen!  Ik ben nu al fan!
Wie heeft nog motiverende, bloederige verhalen te vertellen? 🙂
Advertenties

12 gedachtes over “Dit waren mijn 4 excuses om geen bloed te geven

  1. Aiai, ik kreeg ook al bloed en gaf er nooit. Je hebt volkomen gelijk Bart : tijd om het GATA-principe (give away – take away) in balans te brengen. De eerstvolgende bloedinzameling op de school van de kinderen lig ik er – letterlijk, hopelijk niet figuurlijk 🙂 –

  2. Geen idee dat het zo’n drempel was… zo moeilijk vond ik het niet om je te overtuigen 🙂 Chapeau, het is inderdaad maar een kleintje, al zweet ik me elke keer opnieuw te pletter van de stress… Maar het duurt inderdaad niet lang, en het is echt een heel eenvoudige manier om een belangrijke bijdrage te leveren. Afspraak volgend jaar in A1.03, zodat we elkaar er kunnen doorheen praten?
    Jozefien x

  3. Ik ging in Belgie altijd bloed geven, met mijn O- is dat ook niet verwonderlijk. Nog nooit bloed gekregen. Van kleins af aan meegekregen, ouders gingen beiden ook altijd geven, tot ze niet meer mochten. Zelf ben ik van de overtuiging, moest je het ooit nodig hebben en ze hebben er tekort, moet je niet klagen als je zelf niet geweest bent. Je kan zelfs voor jezelf bloed geven (indien je zeker bent dat je dit nodig zal hebben).
    Nu we verhuisd zijn naar het buitenland, mag ik niet meer. Tenzij ze echt een mega tekort komen … wat ik best wel jammer vind, want op bloed staat geen land, laat staan iets anders …

  4. Ik lees toevallig deze blog en reacties nu pas. Ik ben bloedgever geworden toen ik mijn man leerde kennen. Dan lag het weer een aantal jaren stil, met de gekende (idiote) excuses (geen tijd, geen zin, te moe, …). Nu sinds 2 jaar weer terug bezig. En elke keer ik ga, toch weer blij. Orgaandonatie is al lang in orde. Het is tegenwoordige maar een papiertje invullen op de gemeente, het komt op de gegevens van je identiteitskaart (dus excuus tijd werkt hier niet). Heb ook stamceldonatie in orde gebracht. Daarvoor moest ik een afspraak maken in een apart donorcentrum en enkel wat bloed afgeven. Dus enkel een extra prikje. Dit jaar liet ik 30cm haar afknippen en dat ging linea recta naar de Think Pink (www.geefomhaar.be voor meer info). Kan ik nog geven?

    1. Dag An, bedankt voor je reactie. Fijn om nog eens iets van je te lezen. Misschien dat je reactie ook nog andere mensen inspireert! Mij helpt de herinnering om die orgaandonatie in orde te maken.
      Geen idee of je nog iets kan geven 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s