Mijn 3 vragen om eerlijk in het leven te staan

Uit het leven gegrepen

Tijdens de wekelijkse boodschappen in de supermarkt merk ik op dat er bij een ‘lege’ kar onderaan nog een pak cola is blijven staan.  Ik kijk rond of er niemand in aanmerking komt voor de per ongeluk achtergelaten cola, maar helaas…  Terwijl mijn wederhelft suggereert om die cola in onze koffer te dumpen, voel ik elke vezel in mijn lijf tegenwerken.  En terwijl ik haar de tegensuggestie doe om de cola naar de kassa te brengen -misschien komt er toch nog iemand om- zie ik in mijn ooghoeken een andere jongedame van de gelegenheid gebruik maken om zich van gratis drank te bedienen.

Het zesde middelbaar, Latijn – Wiskunde.  De leraar wiskunde (De Beule, what’s in a name) bewierookt mijn prestatie bij de eerste overhoring van het jaar: 30/30.  Als we samen de test overlopen, blijkt dat hij toch een fout over het hoofd heeft gezien.  De juiste quotering was daardoor 21/30.  Zeg ik het of zeg ik het niet?  Ik vond het niet fijn om met de eer te gaan lopen die ik niet verdiende.  De Beule waardeerde mijn eerlijkheid en reduceerde de score tot 24/30.

Het duiveltje op mijn schouder
Elke keer opnieuw verschijnt er een duiveltje op mijn schouder die zijn best doet me van de andere optie te overtuigen: het opportunistisch grijpen wat je kan, ook al heb ik er geen recht op.
In 99,9% van de gevallen verliest het duiveltje van mijn schuldgevoel.  Ik zou er echt niet kunnen van genieten.  En toch blijft dat duiveltje me telkens weer voor een dilemma plaatsen: doe ik het of doe ik het niet.
Eerlijk?  Ik durf er al eens aan toegeven als ik me zelf erg benadeeld voel.  Erg consequent is dat allemaal niet, maar misschien heel menselijk?  Maar zelfs dan blijft het knagen.

Vertrouwen
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat zelfs kleine keuzes bepalend zijn voor hoe mensen naar me kijken, hoe mensen met me zullen omgaan.  Zelfs bij mensen die ik van haar noch pluimen ken, bij éénmalige ontmoetingen.

Onze frituuruitbater gaf me enkele minuten na de betaling 70 cent terug omdat hij besefte een verkeerde berekening te hebben gemaakt.  Ik heb de neiging die man in de toekomst meer te vertrouwen.  Of anders: voor slechts 70 cent heeft hij er een trouwe klant bij.  En die keuze zal hem meer geld opleveren dan 70 cent.

Ik voel zelf aan dat mensen om me heen me net meer vertrouwen of in vertrouwen nemen.  En dat gevoel doet me veel meer dan de kortstondige bevrediging van materieel genot of een verkeerde toegekende pluim.  Het vergt moed om de ‘juiste’ keuze te maken en geen onmiddellijk resultaat te voelen, maar ik gebruik volgende 3 vragen om het duiveltje te elimineren:

  1. Welke actie zou ik zelf appreciëren als het mijn ‘eigendom’ betrof? (perspectief nemen van de ander)
  2. Hoe wil ik door mijn familie en vrienden gezien worden? Opportunistisch of eerlijk? 
  3. Welk model wil ik voor mijn kinderen zijn?  Welke keuze wil ik mijn kinderen zien maken? (consequente waardenopvoeding)

En dan is het voor mij glashelder welke keuze ik wil en moet maken.  Bye bye duiveltje!

Et tu?
Dat ik denk/handel zoals hierboven doet menig wenkbrauwen fronsen.  Alsof dat allemaal niet normaal is, die drang naar eerlijkheid of dat gebrek aan opportunisme.  “Als jij het niet doet, dan neemt iemand anders het wel.  Dus waarom kan jij er niet van profiteren?”  Het doet me twijfelen.  Ben ik dan zo naïef?  Of ben ik gewoon een langetermijn-opportunist? 🙂

Als u te veel geld terug krijgt aan de kassa en u merkt het op, wat doet u dan?
Ik ben erg benieuwd… mijn reactie kunt u ondertussen al raden.

Of misschien hebt u wel zinnige argumenten om uw kind opportunistisch op te voeden?  Ik hoor het graag!

PS:  Ik vraag me echt af wat ik zou doen als ik een winnend lottobiljet op de grond zou vinden.  Een geluk dat ik van dat dilemma gespaard ben gebleven? 🙂

Advertenties

10 gedachtes over “Mijn 3 vragen om eerlijk in het leven te staan

  1. Langetermijnopportunist. Die ga ik onthouden, leuk gevonden. Volgens mij is het echter niet strategisch maar gewoon hoe jij (gekweekt) bent, Bart. Of is dat projectie?

    1. Ik had er geen idee van een nieuwe kanshebber voor het Van Dale woordenboek te lanceren 🙂
      Goede stelling: hoe ben ik geworden tot wie ik ben? Omdat ik zo gekweekt bent of omdat ik doordacht en bewust zelf de keuzes in mijn leven wil maken. Misschien moet ik het ook niet ‘kapot’ denken 🙂

  2. Mooi stukje! Onlangs was ik bij de apotheek om een medicijn op te halen dat besteld moest worden. In de apotheek werken ze met twee, en ik had bij collega 1 de bestelling geplaatst en toen ik het ging afhalen was het collega 2. Ze zei: dat was al betaald hé? Ik heb toen gezegd van niet, en ze apprecieerde mijn eerlijkheid. Veel mensen zouden wellicht ‘jaja’ gezegd hebben… Eerlijk duurt het langst!

  3. Ik kwam via Google hier terecht. Daarnet in de Colruyt vergat men mijn vuilniszakken (€14) aan te rekenen. Een seconde lang heb ik getwijfeld of ik iets zou zeggen.. En dat heb ik gedaan! Achteraf voelde ik me wel stom, want waarom dat geld niet uitsparen. Maar ik ben opgevoed met de gedachte “Eerlijkheid duurt het langst”. En de kassierster apprecieerde mijn eerlijkheid 🙂

      1. Oei, dat weet ik niet meer.. Ik heb wel een heleboel fora gelezen om te zien of ik nu echt zo abnormaal ben door eerlijk te zijn. Ik ken heel veel mensen die zouden gezwegen hebben. €14 euro is niet niets.. Maar ik was oprecht blij om jouw blogbericht te lezen. Ik ben niet de enige die eerlijk is 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s