Restaurantje spelen: hoe het niet moet

Ik vertelde u eerder al dat ik op deze blog vooral inspirerende vakmensen een duwtje in de rug wil geven.  Meedoen aan de al te makkelijke maatschappelijke tendens om mensen publiekelijk af te breken: neen, vriendelijken dank, daar pas ik voor!

En toch wil ik u mijn laatste culinaire ervaring delen omdat het quasi aan het onwaarschijnlijke grensde.  Dat er elk moment een hele cameraploeg tevoorschijn kon springen, leek statistisch nog meer waarschijnlijk.  Maar niet dus…

Met een groepje van 8 mensen wilden we alvorens een concert bij te wonen nog een snelle hap in de buurt van de concertzaal meepikken.  Slechts 1 straat leek voorzien van enkele eetplekjes, dus liepen we die af.  De eerste zat goed gevuld en zag er best gezellig uit.  De tweede zaak leek al wat minder bevolkt en wat minder proper.  De derde zaak, wat een pizzeria moest voorstellen, leek door de neonreclame minder uitnodigend en was leeg.
U raadt het al.  We gingen terug naar de eerste zaak, op goed geluk met een groep van 8 personen.  Er ging immers een trap naar boven, dus wie weet…

We werden enthousiast ontvangen: er was zeker nog plaats.  We werden naar onze tafel begeleid via een zijdeur wat ons leidde naar de tweede zaak (Ok, dat was grappig).  Via een nieuwe zijdeur kwamen we dan terecht in de derde zaak en konden we plaats nemen naast de pizzaoven aan een grote tafel (euhm, hoe werkt dat hier eigenlijk?).
Bleek dat de uitbaters drie zaken naast elkaar tot één zaak hadden uitgewerkt… weliswaar zonder iets te veranderen aan de inboedel en inrichting.

sapaghetti

Bron: Simon Van Gansbeke

De tafel was gedekt met papieren onderleggers die reclame maakten voor een ander restaurant aan de andere kant van het land.  Wat surfwerk leverde op dat die zaak nog bestond.  Euhm, ok?!  Niet één vork of mes was dezelfde.  Dat kan nog plezant zijn in één of ander concept maar dan moet er wel één zijn.Ondertussen was één van ons het toilet gaan bezoeken en kwam terug met de melding dat het toilet aangesloten was aan de afzuiging van de dampkap, de toiletbril door het vet aan de billen bleef plakken en er op het water een olieachtige substantie dreef.
Eigenlijk hadden we dan al moeten wegvluchten, maar gezien de beperkte tijd eer het concert begon, was het zoeken naar een nieuwe zaak geen optie.  Misschien was het eten dan nog de moeite?  De vele schrijffouten op de menukaart deden ons hopen dat het talent zich in de keuken moest bevinden.

We werden bediend door een jongeman -we schatten hem nog geen 16 jaar- die al bij de eerste indruk weinig bij de zaak leek te zijn.  Onze frisdrankjes kwamen vrij snel (ook nu was het glaswerk erg inspirerend divers), maar we hadden beter ons eten ook besteld.  De zaak liep door onze aanwezigheid verder vol.  Andere mensen bestelden ook en toen begon de chaos.  Een zaak gevuld met zeker 200 mensen die snel bediend wilden worden (want ze wilden ook allemaal naar het concert) en slechts 2 obers zonder enig systeem: ik hoef er geen tekening bij te maken.
‘Wie heeft hier een spaghetti bolognese besteld?’ terwijl een pizza Parma al drie keer onze tafel was gepasseerd met de vraag of wij het nodig hadden.  Tot drie kwartier wachten op een menukaart (mensen kunnen echt geduldig zijn).  Aan eenzelfde tafel had de ene persoon al gegeten, de andere kon nog een half uurtje wachten.  Andere mensen namen aan wat ze te pakken kregen want de wachttijden liepen op. Gevolg: aan andere tafels zat men vruchteloos te wachten op het eten.  We hebben nieuwe klanten gesuggereerd om iets anders te gaan zoeken.  Ondertussen verlieten klanten de zaak, al dan niet gegeten, al dan niet betalend.  Oh, er werd nog 1 pizza aan de tafel geleverd.  Persoon nummer twee kon eten. Bleek er uiteindelijk volgens de jonge ober geen spaghetti meer te zijn terwijl er 2 minuten later een dampend bord pasta tevoorschijn kwam.

Enfin, hoe we uiteindelijk toch allemaal gegeten hadden binnen de vooropgestelde tijd (we kwamen op tijd voor het concert), blijft voor mij nog een mirakel die door paus Franciscus gerust erkend mag worden.  En eerlijk is eerlijk, het eten was te vreten.De rekening mochten we van de ober zelf berekenen (ik denk niet dat er een kassasysteem was).  We zijn eigenlijk te eerlijk voor deze wereld…

Of hoe je best geen restaurant uitbaat… het is ook maar mijn bescheiden mening, hoor!
Benieuwd naar uw eigen comedyverhalen: reacties op deze blogpost zijn toegelaten ;).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s